Kto osiągnął największy sukces jako zawodowy bokser?

Jeśli jesteś fanem boksu zawodowego, prawdopodobnie masz pewną listę wszystkich najlepszych pięściarzy, których widziałeś. Może podziwiałeś Joe Louisa, Muhammada Ali czy Bernarda Hopkinsa. A może interesujesz się bardziej współczesną erą boksu, gdzie możesz zobaczyć takich jak Manny Pacquiao czy Homicide Hank.

Muhammad Ali

Muhammad Ali był bokserem i działaczem społecznym, który stał się sławny. Był trzykrotnym mistrzem świata wagi ciężkiej, członkiem Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sław i został nazwany Sportową Osobowością Stulecia.

Podczas swojej kariery Ali zarobił mnóstwo pieniędzy. W chwili śmierci jego wartość netto wynosiła około 80 milionów dolarów. Jego sukces w sporcie był bezprecedensowy.

Ali był pierwszym człowiekiem, który trzykrotnie zdobył mistrzostwo wagi ciężkiej. Zdobył również prestiżowe złote rękawice.

Główną częścią jego sukcesu była umiejętność pokonywania przeciwników za pomocą szybkości i pracy stóp. Styl Alego postawił go w gronie bokserskich nieśmiertelnych.

Oprócz swoich osiągnięć na ringu, Ali był jawnym obrońcą praw obywatelskich, równości rasowej i humanitaryzmu. Po odejściu z boksu poświęcił się służbie publicznej. W rezultacie był w stanie pomóc tysiącom ludzi na całym świecie.

Ali został uhonorowany wieloma nagrodami, w tym Arthur Ashe Courage Award, Otto Hahn Peace Medal i Philadelphia Liberty Medal. Te dwie ostatnie nagrody są hołdem dla jego wysiłków w filantropii i aktywizmie.

Joe Louis

Joe Louis był legendarnym amerykańskim bokserem, który osiągnął największy sukces jako zawodowy sportowiec w historii tego sportu. Uważany jest również za jedną z najważniejszych postaci kultury XX wieku.

Podczas swojej kariery Joe Louis stoczył 71 pojedynków, co czyni go jednym z najbardziej aktywnych i utytułowanych mistrzów wszech czasów. Ponadto znany jest również ze swojej wybitnej kariery amatorskiej, w której wygrał 50 pojedynków i 43 nokauty.

Otrzymał również kilka nagród podczas swojej kariery, w tym nagrodę Ring Magazine Fighter of the Year w 1935 roku. Dodatkowo Louis został odznaczony Legion of Merit przez armię amerykańską w 1945 roku.

Chociaż jego kariera była wielkim sukcesem, miał kilka poważnych problemów leżących u podstaw. Problemy te obejmowały trudności finansowe i używanie narkotyków w późniejszych etapach jego życia.

Pomimo tych wszystkich problemów, Louis był ikoną kultury wśród czarnych i białych w Stanach Zjednoczonych. Wielu historyków ocenia go jako największego boksera wagi ciężkiej wszech czasów.

Louis urodził się w biednej rodzinie w mieście Lafayette w Alabamie. Jego ojciec był byłym niewolnikiem, a matka była sharecropperem. Rodzina przeniosła się do Detroit, gdy Louis miał dwanaście lat.

Manny Pacquiao

Jeśli jest jedna osoba, która osiągnęła największy sukces jako zawodowy bokser, to jest nią Manny Pacquiao. Zdobył on wiele tytułów mistrza świata w różnych kategoriach wagowych.

Filipiński bokser, który obecnie jest politykiem, został uznany za bohatera narodowego. Jego ciężka praca i upór utorowały mu drogę do sukcesu. W rezultacie był w stanie pomóc ludziom w swoim kraju.

Jako młody chłopak, Manny dorastał w biedzie. Kiedy miał 14 lat, opuścił rodzinę, aby pracować jako zawodowy bokser. To doprowadziło do tego, że odsunął się od swojej edukacji. Nie pozwolił jednak, aby to go powstrzymało.

W wieku 16 lat Manny stoczył swoją pierwszą zawodową walkę. Była to walka z prawdziwą gwiazdą, Marco Antonio Barrerą. W 11 rundzie znokautował Barrerę. Później udało mu się zostać mistrzem World Boxing Association w wadze welterweight.

Kilka lat później został podpułkownikiem w Filipińskiej Rezerwie Wojskowej. Po zaciągnięciu się do wojska przeniósł się do Manili, aby pracować. Będąc tam, rozpoczął treningi pod okiem Freddiego Roacha.

Bernard Hopkins

Nie ma wątpliwości, że Bernard Hopkins miał najbardziej udaną karierę w boksie zawodowym wszech czasów. Był prawdziwym uczniem słodkiej nauki i potrafił tłamsić przeciwników po wewnętrznej stronie. Jego walki trwały średnio siedem i pół rundy.

W całej swojej 28-letniej karierze Hopkins odniósł 55 zwycięstw i osiem porażek. Choć przegrał kilka wcześniejszych walk, przegrupował się, by pomścić porażkę z Royem Jonesem Jr. z 1993 roku i pokonać Jeana Pascala w 2011 roku.

Przez długi okres czasu Hopkins miał najlepszy rekord w dywizji wagi średniej. Choć w 2005 roku stracił tytuł w wadze 160 funtów na rzecz Jermaina Taylora, to jeszcze przez jakiś czas walczył na najwyższym poziomie.

W rzeczywistości został najstarszym mistrzem na świecie. Nastąpiło to rok po tym, jak pokonał Oscara De La Hoyę o tytuły WBA i WBC w wadze średniej.

Poza sukcesami w dywizji wagi średniej, Hopkins miał inne osiągnięcia. Jest czteropasmowym niekwestionowanym mistrzem, stając się pierwszym bokserem w erze nowożytnej, który osiągnął ten wyczyn.

Larry Holmes

Larry Holmes to były mistrz świata w boksie wagi ciężkiej. Zdobył mistrzostwo IBF Heavyweight i był członkiem World i International Boxing Halls of Fame. Po 30-letniej karierze, Holmes przeszedł na emeryturę z rekordem 69-6.

Holmes po raz pierwszy zaczął boksować jako amator. Wygrał kilka amatorskich pojedynków pod koniec lat 60. „Zabójca z Easton” został sparingpartnerem Muhammada Ali. W marcu 1978 roku pokonał Earnie Shaversa i zyskał wiarygodność jako zawodowy bokser.

Holmes zdobył tytuł WBC w wadze ciężkiej w 1978 roku. Obronił tytuł w 1983, 1985 i 1989 roku. Jego rekord był równy rekordowi 49-0 Roca Marciano.

Holmes swoją ostatnią walkę stoczył 27 lipca 2002 roku. W walce tej wygrał przez dziesięciorundową jednogłośną decyzję z Ericiem „Butterbean” Esch.

Larry Holmes urodził się w Cuthbert, Randolph County, Georgia. Jego rodzina przeniosła się do Easton w Pensylwanii. Treningi Holmesa rozpoczęły się w lokalnym ośrodku dla młodzieży. Jako amator miał zwycięski rekord 19-3.

Holmes wygrał swoją pierwszą zawodową walkę w wieku 24 lat. Pokonał Rodella Dupree w czterech rundach.

Sugar Ray Robinson

Sugar Ray Robinson jest jednym z największych zawodowych bokserów wszech czasów. Jego kariera trwała od 1940 do 1965 roku, podczas której zdobył osiem tytułów mistrza świata. Jego rekord to 175 zwycięstw i 19 porażek oraz 109 nokautów.

Był bokserem i przedsiębiorcą. W jego czasach wielu Afroamerykanów nie miało prawa głosu. Dlatego walczył za niewiele ponad 1000 dolarów za noc.

Po przejściu na emeryturę został przedsiębiorcą, będąc właścicielem klubu nocnego w swoim rodzinnym Harlemie. To doprowadziło do tego, że stał się znaną postacią w Paryżu i Los Angeles.

W wieku 16 lat zdobył mistrzostwo Golden Gloves. Później przeszedł na zawodowstwo, a w wieku 20 lat był już zawodnikiem wagi welterweight.

Chociaż Sugar Ray przegrał swoją pierwszą walkę, wkrótce odzyskał tytuł wagi średniej. Zajęło mu to sześć lat, aby wygrać swój pierwszy tytuł jako profesjonalista.

Do czasu przejścia na emeryturę w 1965 roku, zdobył sześć tytułów mistrzowskich w boksie zawodowym. Jednak w kolejnych latach jego kariera osłabła.

Wtedy postanowił na dobre zawiesić rękawice. Podczas swojej pracy w show-biznesie ożenił się dwukrotnie.

Homicide Hank

Henry Armstrong był bokserem, którego swashbucklingowy styl dorównywał jedynie jego zaciętości. Dokonał wyczynu pokonując 18 światowej klasy przeciwników i stając się pierwszym, który wygrał 20 obron tytułu w wadze welterweight. Podczas swojej kariery był znany z granitowej wytrzymałości i nieustannej aktywności. Często określany jako „Henry Armstrong boksu”, Armstrong zmarł w Los Angeles 23 października 1988 roku. Jego osiągnięcia są w pełni zasłużone. Oprócz tego, że był trzykrotnym mistrzem świata, był również laureatem wielu prestiżowych wyróżnień.

Poza wieloma tytułami mistrzowskimi, w ciągu swojej 14-letniej kariery wygrał aż 149 zawodowych walk. Armstrong miał również zaszczyt być jedyną osobą w historii, która zdobyła tytuły mistrza świata w wadze piórkowej, lekkiej i ciężkiej w tym samym roku. Najbardziej niezwykłą rzeczą w karierze Armstronga było to, że nigdy nie przegrał walki o mistrzostwo świata. Po zdobyciu tytułu wagi lekkiej w marcu 1940 roku zrobił sobie przerwę od ringu, by prowadzić firmę zajmującą się czyszczeniem butów.

Gogea Mitu

Gogea Mitu (urodzony jako Dumitru Stefanescu) to rumuński bokser. Był jednym z najwyższych bokserów, którzy kiedykolwiek weszli do ringu. Jego wzrost był dużą zaletą, gdy walczył.

Gogea Mitu urodził się w 1909 roku w Kindomie w Rumunii. Był najstarszym z dziesięciorga rodzeństwa. Gdy miał trzy lata, zaczął czytać. Z wiekiem został zapisany na występy praskiego cyrku.

Cyrk zaproponował mu pracę jako największy showman. Ponadto mieli renomowane karawany gotowe do pokazania go.

W wieku 25 lat Gogea Mitu postanowił zadebiutować zawodowo. Jego pierwszym przeciwnikiem był włoski bokser Saverio Grizzo. Wygrał ten pojedynek. W trakcie swojej kariery wygrał jeszcze dwie walki i nigdy nie przegrał żadnego pojedynku.

To właśnie w tym czasie poznał Umberto Lancię, trenera bokserskiego. Po tym wydarzeniu rozpoczął treningi bokserskie.

Po czterech latach treningów, Gogea Mitu mógł w końcu rywalizować jako zawodowy bokser. 7 czerwca 1935 roku stoczył swój pierwszy pojedynek. Znokautował swojego przeciwnika, Grizzo, w pierwszej rundzie.

Photo of author

Artur